غزل
څو چې مينه د دنيا پرېوځي په زړه کې
خوشحال خان خټکڅو چې مينه د دنيا پرېوځي په زړه کې
هومره غم، شدت، بلا پرېوځي په زړه کې
څوک له ځايه پاکيزه، ځينې نا پاک دي
د ناپاکو بد په دا پرېوځي په زړه کې
په يوه ښيښه کې شاش د قارورې دي
او د بلې ښه صهبا پرېوځي په زړه کې
چې څه ويني،چې څه اوري، چې څه وايي
د سړي هغه هوا پرېوځي په زړه کې
چې څه نه ويني، نه اوري، نه څه وايي
وايه! کومه تمنا پرېوځي په زړه کې
نېک و بد به خپل قسمت دي،د چا نه وي
په ناحق کينه له چا پرېوځي په زړه کې
نه په پند ځي، نه په بند ځي، نه په نور څه
چې مزه د ناروا پرېوځي په زړه کې
چې صحبت دې له چا کېږي ، هسې ته شې
هم هغه خو يو نه ستا پرېوځي په زړه کې
د بلبل محبت يو دی، که بلبل وي
چې د گل يې هر سبا پرېوځي په زړه کې
نا اشنا عالم د چا په فکر گرځي
اندېښنه خو د اشنا پرېوځي په زړه کې
د بهار په وخت دا درد وي د دردمنو
چې يې سير د صحرا پرېوځي په زړه کې
د خوشال غوندې به بېل شي له عالمه
د هر چا چې دا سودا پرېوځي په زړه کې