څو جفا راسره ډېره هغه کس کړه

څو جفا راسره ډېره هغه کس کړه

خدای مې مينه په ده باندې يو په لس کړه

ښه چې راغلې د بهار زېړيه گله!

اندېښنه دې عندليب په هر نفس کړه

د گلزار په گل غرض نه کا، غول غواړي

په جهان يې بده بخره دمگس کړه

که زه خوار دې د گلونو لايق نه يم

ستا له باغه عنايت راخار و خس کړه

درست عالم په دا خبره خبردار دی

چې بلبله خپلې ژبې په قفس کړه

ته يې شناخت، علم، ادب لره پيدا کړې

نه چې گرځه، بېهوده چارې عبس کړه

د ژوندون په قدر هيڅ خبردار نه و

عاشقي مې په اغازه بوالهوس کړه

کله سول، کله ژوندون بخښل و ماته

د عشق اوره! په ما چارې د ققنس کړه

د دنيا غمونه لږ نه دي خوشاله!

نن د يار و مخ ته گوره! واړه پس کړه