غزل
ستا مخ مې ستا د مخ په پلوشو کې لټاوه
امیر حمزه شینواریستا مخ مې ستا د مخ په پلوشو کې لټاوه
قدرت مې د قدرت په نندارو کې لټاوه
زه ورک په اداگانو کې شوم پاتې شو ښايست
گلشن مې د گلشن په رنگينو کې لټاوه
ياران يې د ښايست په نندارو کې وو سر شار
او ما تش التفات يې په لېمو کې لټاوه
هر څيز راته ښکارېږي لکه گل هسې پرېشان
دا څوک مې د فطرت په اننگو کې لټاوه
احساسه ور که پنگه چې شوه ستا نه دخندا
جوړ تا يې التفات په موسېدو کې لټاوه
ستا اوښکې وې چې ضبط يې د زاهد وبها وه
دا څيز و چې مستانو په شېبو کې لټاوه
دا سم چې کتل نه کړي اضطراب نيولی دی
ورک زړه مې ستا په سترگو غلچکو کې لټاوه
واقف د تور او سپين نه دې هوښيارو سترگو کړم
ما راز چې د هستۍ په ورځو شپو کې لټاوه
رندانو ته حاصل شو په يو جام کې د صهبا
کوم څيز چې زاهدانو په تسپو کې لټاوه
هر څيز راته پرېشان کړو خپل دفتر لکه د گل
دا څوک مې د فطرت په اننگو کې لټاوه
دا څيز يې گله ستا په موسېدو کې لټاوه
کوم تا چې د بلبل په اوسېلو کې لټاوه
پښېمانه وم په دې چې يې هېڅ رانغی ځواب
خپل غږ مې د صحرا په بړبوکو کې لټاوه
حاصل خو پلوشو کړه ترې دنيا د رنگينۍ
شبنم ولې خپل ژوند په پلوشو کې لټاوه
پيدا دې شو په سترگو کې وحشت د غرڅني
زړگی مې ستا په سترگو غرڅنو کې لټاوه
يو شور و د شهرت يې چې شوم پېښ په پېښور
حمزه مې په خاموشه مقبرو کې لټاوه