ورځ و شپه باندې تېرېږي په ښادۍ کې

ورځ و شپه باندې تېرېږي په ښادۍ کې

هر زمان مې له صنمه اسوده دي

تل ساقي د ميو دا د کابې منته

کريمان مې له کرمه آسوده دي

همېشه شونډې د جام په مورگه ايښې

په خاطر له جام جمه آسوده دي

بادشاهان که خزانې وبله اسپې

دا گدای مې له درمه آسوده دي

په درياب کې يې د عشق دی غسل کړی

له حدوثه له قدومه آسوده دي

ای خوشاله! که نظر درباندې وکا

ډېر يې تا غوندې له دمه آسوده دي