وحشت کې بيابان شو گلستان د تسلۍ

وحشت کې بيابان شو گلستان د تسلۍ

گنډلی مې اغزو دی گرېبان دتسلۍ

بې لوظه اشنا نن په هسې شان راوکتل

په سيمه مې د زړه وشو باران د تسلۍ

طالب د لېونتوب شو پښېمان د تسلۍ

وسعت د بيابان لري زندان د تسلۍ

دانه راته په خوله کې د مېږي جهان باني

مهمان مې د خاطر دی سلېمان د تسلۍ

پرېشانه افسانه چې د عالم لولم په شوق

خاطر لرمه جمع په عنوان د تسلۍ

ناصحه له خپل ځانه وي جوهر د آيينې

بس نور حيرانوې ولې حيران د تسلۍ

تر څو چې يې ملگری وي دا ستا لېونی ياد

کېدی نه ش ي د زړه سره گوزران د تسلۍ

زما اوښکې کمېږي او موسکی د اشنا خوی

افسوس په ختميدو مې شو سامان د تسلۍ

حمزه! ملگري څو در سره پاتې شو په لار

خلاصېږي په شا وگوره ميدان د تسلۍ