يو گوی زما له زړه دې د بڼو په چوگان جوړ که

يو گوی زما له زړه دې د بڼو په چوگان جوړ که

احساس نه مې دې شوخه يو د لوبو ميدان جوړ که

ته غواړه داد د حسن د سينگار د آيينې نه

ما ستا د محبت په حيرانۍ کې جهان جوړ که

تسکين دې په نايڼو د فطرت جوړې رانغی

دی حسن بې قرار چې آيينه کې دې ځان جوړ که

نبضونه مې د عشق وچليدل په دغه وينه

الفت نه چې ما نه پوره کيدونکی ارمان جوړ که

نن کوږ غوندې نظر د التفات يې راته ښکاري

اشنا و مرور راسره، کوم مهربان جوړ که

لذت له گټو اخلي هېڅ له خلقو خبر نه دی

اشنا چې ستا له کويه لېون ي بيابان جوړ که

يو غږ دې د راتلو و، وار خطا به نه وم ولې

راتگ د پسرلي ته ځمکې مخ د خزان جوړ که

خاموش به وم که ستا خوږې خبرې د مړښت وی

مجبور ومه له زړه چې ما خبرو ته ځان جوړ که

وعده دې نن له نورو نه څه کلکه معلومېږي

خو ستا دې تبسم مې د يقين نه گومان جوړ که

ما هر کله چې ستا د هېرولو ابر راوست

يادونو دې زما د زړه په سيمه باران جوړ که

خوبونه وو پرېشان د عشق په خوب کې مسلسل شول

ما ستا له تورو زلفو چې اشنا شبستان جوړ که

چا نوم د اشنا واخيست چې زبېرگی دې له خولې ووت

دا څومره په تا گران و چې دې دومره اسان جوړ که

هېر شوی ته زما يې او که زه د تا نه هېر شوم

باران دی د يادونو چې صورت دې طوفان جوړ که

وختونه چې کړه واړه زمانې راته پلکونه

ډېر زغم د حوادثو مې د زړه نه سندان جوړ که

حمزه! د فنا رنگ نه لري چارې د مېنو

تا ولې د سرو اوښکو گلستان په گرېوان جوړ که؟