زما زړه د ازادۍ په شمال خوري

لکه ګل چي د اوبو په سر سمسور وي

د اسلام د بیرغ سوري لاندي ناست یم

لکه خاص چي به جنت کې د چا کوروي

خوشبویې مې د خپل قام په د ماغ لګي

لکه څاڅکي د پلیل چي په چا پور وي

لکه طفل چی خوشحال په غیږي د مور وي

د فقیر ملنګ جان د غومره بخت بس دي

په ازاد ژوند چی ازاد وطن کې ګور وي

چي ازاد نوم یې ازاد وطن کې خور وي