معاصر · ولسي او ملي
ملنګ جان
Malang Jan
د ولسي، ملي او سندریز شعر محبوب شاعر، چې کلام یې د راډیو او موسیقۍ له لارې پراخ شهرت وموند.
ژوند او اثر
پېژندنه
ملنګ جان د شلمې پېړۍ یو محبوب افغان پښتو شاعر و. هغه په ننګرهار کې لوی شو او شعر یې د ولسي ژبې، ملي احساس او ورځني ژوند له تجربو سره نږدې و.
د ده ګڼ شعرونه د سندرو په بڼه خپاره شول او هغه د کابل راډیو د پښتو موسیقۍ له څانګې سره هم کار وکړ. کلام یې وروسته د خوږو نغمو په ټولګو کې راټول شو.
د معاصر ولسي او سندریز پښتو شعر یو تر ټولو مشهور او حافظهمحور غږ.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
بې غم کله
غمجن ځان لره د ځان په غم کړېږي
اي عشقه نا مراده تا څه په بلا سر کړ م
اي عشقه نا مراده تا څه په بلا سر کړ م
اي وطنه ستاپه عشق کي
اي وطنه ستاپه عشق کي زه تيرترخپل ځان يمه
بې بازخواست او بې پرسان به يم تر کومه؟
بې بازخواست او بې پرسان به يم تر کومه؟
تاج د بخت مې رسېدلی تر اسمان دی
تاج د بخت مې رسېدلی تر اسمان دی
خاوره يې د سرو ده هر يو کاڼی يې مرجان دی
خاوره يې د سرو ده هر يو کاڼی يې مرجان دی
د ازادۍ شمال
زما زړه د ازادۍ په شمال خوري
د ازادۍ قيمت
پتنګ د بلې شمعې ياردی
د معارف ترانه
د انسانانو فضيلت علم و عرفان دی وروڼو
د چشمانو مې بهيږي نن خوناب
د چشمانو مې بهيږي نن خوناب
دا خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی
دا زه خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی
دا زمونږ زېبا وطن
دا زمونږ زيبا وطن
را ته ګوره مې نه خوب شته نه ارام
را ته ګوره مې نه خوب شته نه ارام
رايادوئ د ميرويس خان وختونه
رايادوئ د ميرويس خان وختونه
ستا په در کې ولاړ لکه فقير
ستا په در کې ولاړ لکه فقير
سر مې جار ستا له نامه پښتونستانه
سر مې جار ستا له نامه پښتونستانه
لوګی شمه له تانه
لوګي شمه له تانه پتنګ دې یم پتنګ
ما درته پېشکش
ما درته پېشکش په لاس کې زړه نيو لی دی
ما پخپله ځان سېځلی يار ګرم نه دی
ما پخپله ځان سېځلی يار ګرم نه دی
ما ژړل
ته د ناز په خوب ويده وې ما ژړل
مقام
بي پتنګه وايه ياردشمعي څوک دى
ملنګ شم
زه چې راواخلمه کچکول او ستا ملنګ شم
نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم
نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم
نن می بيا زړګۍ نرۍ نرۍ خوږيږي
نن می بيا زړګۍ نرۍ نرۍ خوږيږي
نه پوهيږم چې زه يار يم که اغيار يم
نه پوهيږم چې زه يار يم که اغيار يم
هرګز مه وايه هر هر ګل ته رامبېل
هرګز مه وايه هر هر ګل ته رامبېل
وتړه ملا په صداقت پښتونه
وتړه ملا په صداقت پښتونه
ورځ مې شوه په انتظار شپه په سودا
ورځ مې شوه په انتظار شپه په سودا
وژنی مې خپل ورور
وژنی مې خبل ورور په کولو دا د چالمسون دي
ځوانۍ سره شهرت د ننګ او نام مزه کوي
ځوانۍ سره شهرت د ننګ او نام مزه کوي
څه لرمه چې د خدای په نوم يې ورکړم
څه لرمه چې د خدای په نوم يې ورکړم
څه پېژنم
مجنون دې رانه جوړ کړو ننګ و عار څه پېژنم؟
چې بې ننک اوبې پښتو وي
چې بې ننک اوبې پښتو وي پښتون نه دى
ژړوي مې لکه شمعه
ژړوي مې لکه شمعه د اشنا سترګې خمارې
که په حال زما
که په حال زما خبر تمام جهان شي
بې غم کله
بــــــې غـــــم کـــله د غـــم جـــن پــه غــم پـــوهــیـــږي
دا خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی
دا اواز دښــــــــا پيرو دې که د یار د پاولو شرنښګ دی
ژړوي مې لکه شــــمــعـــه د اشـــنـــا ســـتـــرګــــې خــــمـــارې
پـــــه ګــــــرېـــــوان راتــه بــهــېــږي همېــشه د اوښـــکو دارې
وژنــــی مې خبل ورور په کولو دا د چالمسون دي
بــــې ګناه مي جوړبه کاله وار په وار شب خون دي
لـــــوګـــي شـــمـــه لـــه تــانــه پــتــنـــــګ دې یم پتنګ
زمــــا پـــښـتــو نــســتـانه مـــلـــنـــک دې یـــم مــلـنـګ
ورځ مـــــې شــــــوه پــه انـــتـــظـار شپه به سواد
ورځ کــــې هـــــغـــــــه ژړوي مــــــې شـــپه کي دا
زه چـــــــې راخــــــلـــمه کچکول او ستا ملنګ شم
نــــــــوهـــــــغـــــــه ســـــاعـت به تېر تر نام وننګ شم
ما درته پېشکش په لاس کې زړه نيو لی دی
خير که ياره تا پکې چاکو ټومبلی دی
زمـــــــا زړه د ازادۍ پـــه شـــمــــــال خـــــــوري
لــــکه ګـــل چـــي د اوبـــو په سر سمسور وي
بــــــې غـــــم کـــله د غـــم جـــن پــه غــم پـــوهــیـــږي
غــــمـــجــــن ځـــان لـــــره د ځـــان پــه غم کـــړېږي
تاج د بخت مې رسېدلی تر اسمان دی
چې قایم مي سر په غيږ د خپل جانان دی
چې بې ننک اوبې پښتو وي پښتون نه دى
چې د قوم په شرمېدو وي پښتون نه دى
اي عشقه نا مراده تا څه په بلا سر کړ م
عالم زيست و روزګار کا زه تل خون د ځيګر خورم
کتابونه او نسخې