غزل

هغــه مــخ کــړم مبتــلا پــه تآســف

Abdul Hamid Momand

هغــه مــخ کــړم مبتــلا پــه تآســف

چــې يې لاس په تآســف مږي يوســف

بې له دې چې يې له سره ځان قربان کړم

گڼه نه يې شــته هېڅوک د حســن کف

چې مې يار له خوبه ويښ نه کړې نسيمه

گــوره الوزه پــه ورو پــه تلطــف

مــا دى ســر ومال وښــکليو تــه نومړى

وبــه نــه کــړم لــه دې عهــده تخلــف

چــې پــه مــا د صبــر دم لولــې ناصحه

خپله خوله ستړې کوې په دا چف چف

که أشــنا د حميــد مرگ وتــه زړه کړى

پــه ښــه کار کــښې دى څه ډيــل و توقف