عقل سل د مصلحت بندونه جوړ کا

عقل سل د مصلحت بندونه جوړ کا

چې د عشق سېلاب پرې راشي واړه نور کا

ماته مه وايه عاقله! چې عشق څه دی؟

که مين شې تا به م له عقله موړ کا

زه به هيڅکله له عشقه نه وانه وړم

عقل څه په قهر تل د گوتو مروړ کا

زه که هر څو خپل پيوند شلوم له عشقه

ولې ما او عشق خدای لا وبله جوړ کا

زما عمر په حساب تر شلو زيات دی

د عشق غم به مې په دېرش کاله کې زوړ کا

که يې چېرې د خپل يار په وصال لاس شي

بې چاره خوشال به هم خاطر پرې سوړ کا