غزل

باد يې لاس په پلو کښېږدي سره رېږدي

Khushal Khan Khattak

باد يې لاس په پلو کښېږدي سره رېږدي

گل يې مخ وته نظر کا خولې پرېږدي

لا له ورايه رنگ و بوی ورته پېشکش کا

چې په سيل د بهار په گلو پښې ږدي

څو مې ستا مړوند د سر سروېږدی نه شي

سر به هيڅ کله کښېنږدم په سرو ېږدي

هغه کس چې مې داغ ايښی په خاطر دی

هم هغه به بيا مرهم ورباندې کېږدي

څو خپل زړه نيسم د زلفو له سودا نه

راشي لا دورې درازې راته بلېږدي

د ډيلي بادشاه به ښکته کا له تخته

که شين خال د دواړو وروځو تر منځ کېږدي

د خوشال خاطر په مثل کاروان سرای دی

اندېښنې پرې کاروانونه ملي، لېږدي