غزل

چا چې کړې و دنيا وته اسرې دي

Rahman Baba

چا چې کړې و دنيا وته اسرې دي

د همه واړو په سر خاورې ايرې دي

نادانان که د دنيا په چار نازېږي

و دانا ته واړه وشتې مسخرې دي

چې بې خدايه محبت کا هغه خلک

نارينه يې واړه خره ښځې يې خرې دي

و سپين ږيريو وته مه وايه سپين ږيري

دا همه واړه طفلان د گوارې دي

هسې وايه چې څړۍ دي دزنانو

که يې ايښې په دستار کې قرقرې دي

نه څه فيض نه څه بهره ځنې مونده شي

همگي واړه بې فيض و بې بهرې دي

ذخيره د دنيا مه کوه رحمانه!

دا همه واړه د خاورو ذخيرې دي