چې ښکاره شو راته راز د يار له پطه

چې ښکاره شو راته راز د يار له پطه

پرېشان شوم په زړه حيران له دې نمطه

څوک به څه د وفا طمع کاله ښکليو

چې د طمعې لفظ خالي دی له نقطه

په کشتۍ د عاشقۍ به پل کښېنږدم

که شم دا ځله خارج دغم له شطه

پرېکړه سر چې شې منصور و هر اشيا ته

تېره والی د قلم راځي له قطه

بيا به څو زړونه محبوبه په منگول وړي

هسې راغله لکه تکه سپينه بطه

د يار غم به دې هاله په زړه مېشته شي

که دې غير غمونه شي له دله حطه

نن کاغذ راته ريبار د يار راوړی

گوره څه به شي معلوم له دغه خطه

چې مې قد د يار دراز او نه کوتاه دی

رحمان واخيسته په لاس ځکه اوسطه