غزل

چې له نازه پوشيده لري چشمان خپل

Rahman Baba

چې له نازه پوشيده لري چشمان خپل

څه به ويني مقتولان او مظلومان

چې ښکنځل راته په قهر قهر کاندي

دا لا وگڼي په ما باندې احسان خپل

گفتگو په اشارت کاندي له نازه

کله اسم د چا اخلي په زبان خپل

په گرېبان باندې چې ټک وهي غوټيه

عاشق کښېباسي لاسونه په گرېبان خپل

خريدار يې له حيرته بې شعور شي

چې د حسن رخت څرگند کا په دوکان خپل

چې خپل مخ په آيينه کې ورڅرگند شي

خود په خپله سر فرو کاندي په ځان خپل

چې هر څوک يې عاشقۍ وته هوس کا

گويا لوبې کا په دين او په ايمان خپل

هېڅ صرفه دچا په سر او په مال نه کا

ما ليدلي دي په خپله مطلوبان خپل

دا مقام دی دهغو رنگه عالمه

چې هېڅ نه ويني په سترگو سود او زيان خپل

مجنون ملک دد عاشقيه هله بياموند

چې په اور باندې يې وسوه خان و مان خپل

آفرين د عاشقانو په همت شه

چې ور تېر تر سر و مال دي په جانان خپل

هېڅ د سترگو غړولو خوند يې نه وي

چې رحمان په سترگو نه ويني جانان خپل