چې مې خپل مېن نيولی تر آغوش دی

چې مې خپل مېن نيولی تر آغوش دی

د جهان هوس مې واړه فراموش دی

ساقي! زه څه هوښيار نه يم، باده راکړه!

لېونتوب د لېونيو پرده پوش دی

چې پرون يې اهانت دميخور وکړ

نن هغه دميو ډک، سبو په دوش دی

ساقي! تر س د محتسب د درې نشته

چې بابا يې د مجلس سره می نوش دی

هدايه! وقايه څه لولې و ماته

چې زما د نای و نی په آواز، گوش دی

دا گلگون شراب د کومې ميخانې دي

چې صوفي يې په جرعه سره مدهوش دی

د شرابو مناهي مگر په دا شوه

چې هر کښلی په لبانو مې فروش دی

د بهار په وخت به څه له ميو اوړم

چې سرود دمغني په نوشا نوش دی

بيا به داگلونه نه وي، ميخوري کړه

د بلبلو په آواز کېدا سروش دی

ډېر د باد سواره په خيال تر ماتېريږي

همېشه په دا بازار کې پوشاپوش دی

چې په ډېر ارمان د يار له مخه بېل شو

د خوشال په بخره هر کله خروش دی