غزل
چې شهيد دتورو سترگو په خنجر شي
Rahman Babaچې شهيد دتورو سترگو په خنجر شي
خوشنودي يې دسرو شونډو په کوثر شي
چې راياديې سپين رخسار دراز مژگان کړم
هغه دم مې زړه سپند سينه مجمر شي
عندليب خاطر مې الوځي په گلو
که د ترکو سنبل زلفې يې شهپر شي
که يار سل ځله جفا راسره کاندي
زما کله په جفا د يار باور شي
د ناصح په نصيحت به منع نه شم
که هزار ځله مې رور و برادر شي
د رقيب اوزما صلح سره نشته
که مو چرې لاس و دست وبله بر شي
صبوري او قراري له ما خطا دي
تر هغه ساعته پورې چې محشر شي
تېر ساعت به د هېچا په لاس کښېنوځي
مگر تللی اشنا بيا په اشنا ور شي
خوبرويان به د سپوږمۍ ټوکړې ورواخلي
که رحمان کچکول په لاس کا قلندر شي