چې تا گورم حيران شم چې ته څه رنگه بشر يې

چې تا گورم حيران شم چې ته څه رنگه بشر يې

زوولې يې له حورې که سړۍ پري پيکر يې

د ماء او طين له ميانه څوک دا هسې پيدا نه دي

په داحسن ، جمال تر مياشت و نمره لابهتر يې

چې شونډو ته دې گورم تر ياقوتو لا تېری کا

چې زلفو ته دې گورم په عنبرو معنبر يې

که هر څو د لاله گلونه ښه دي په چمن کې

په دواړو اننگيو داغ دواړو د ځيگر يې

که خوار دي هغه خوار دي چې محروم دې له ديدار دي

که سخ دی د هغو دی چې يې ته نورالبصر يې

که آه، نالش مې وکړ مسلمان نه يم کافر يم

راوخله تېره توره که مشتاق زما د سر يې

په حسن په ښايست کې دې څوک سيال په جهان نشته

که دا عيب دې نه وای چې په زړه لکه حجر يې

زه ستا له ډېره غمه همېشه په آو اوه يم

په څو په اسايش بې غمه پروت په خپل بشر يې

خوشال و ته دې ووی چې بې ما به ژوندی پايې

په څو به ژوندی پايم ته مې خود په حال خبر يې