چې يوه گړۍ په جمع زړه ښه مخ وته وگورې

چې يوه گړۍ په جمع زړه ښه مخ وته وگورې

که درسته دنيا ستا شي هم څه نه ده تر دا پورې

دا خوی زما قديم دی، څه ما اوس نه دی راوړی

چې بې له زېبا مخه راته خس دي چارې نورې

د خلقو تهمت يو سر، د هجران غمونه بل سر

هم ته مې به له هسې رنگه سختې بلا ژغورې

دا اور چې په ما بل دی دخپل يار له جداييې

نه گرم نه ملامت يم که تل وينې ژاړم تورې

اشنا ته وايه نه شي، نا اشنا به څه خبرېږي

دا راز چې له ما نه دی اورېدلی خپلې سيورې

ناوک يې د مژگانو د ابرو په کمان جوړ کړ

ما نه زده چې د چا تر زړه به ووځي پورې وورې

ويړيا دې د خوشال خټک خاطر په لاسو کښېوت

په قدر يې خبر شه چېرې نه په لږ يې پلورې