د ازل په ورځ د برخو جواري وه

د ازل په ورځ د برخو جواري وه

ای رحمانه! چا بايلوې چا گټلې

هسې ډوب يم ستا د غم په درياب تللی

چې ماهي غوندې بې تېغه يم کوتلی

ما ليدلې چې لينده دې وه راکښلې

تا د وروځو په ليندو يم زه ويشتلی

په خپل ځان مې تر هغه پورې نظر و

څو مې ته په نظر نه وې کښوتلی

اوس مې ستا په مينه ځان و جهان هېر شه

د سېلاب په مخ کې لاړم لکه خلی

عاشقي به يې د باد په مخ بڼه کا

که چا ځای وي کوه قاف غوندې نيولی

چې د عشق له بحره روغ سلامت ووځي

زه يې نن گڼم له موره زېږېدلی

هر چې واوړي په بلا د تورو زلفو

هغه بيا تر کوره نه دی ورغلی

چې له غرونو پرېوتلی وي بيا پاڅي

پاڅېدی نه شي له زړونو پرېوتلی

چې د اور لمبو وهلی وي بيا روغ شي

نه رغېږي د آزار لمبو وهلی

زه رحمان يې هر دم وينم ستا په غم کې

که خپل مرگ په سترگو نه دی چا ليدلی