عيب جويۍ سره مې هومره ده کينه

عيب جويۍ سره مې هومره ده کينه

وبه نه نيسم و مخ ته آيينه

خدای دې ما بې غمه نه کا په دنيا کې

زه او غم سره ياران يو دېرينه

ساقي څو خمار شکنې پيالې راکړه

چې په سر کې مې خمار دی دوشينه

دايم زه ورپسې سر يم، که يې مومم

په دوران کې مونده نه شي خزينه

نن يې مه کړه تفحص، وايه! چې نن دی

که يې بيا مومې په قرن قرينه

لاله ځايه چې خوشال په جهان راغی

د لاله غوندې يې داغ دی په سينه