که دا عقل د همه خلقو يکسان وای

که دا عقل د همه خلقو يکسان وای

سکه بايده وو چې همه سړي لقمان وای

ددې لال قدر به نه و په عالم کې

که دا کاڼي واړه لال د بدخشان وای

په پيخر به دهر چا کره پراته وو

که دا دُر مې د ږلۍ غوندې ارزان وای

هيڅ حساب به يې په هيڅ ځنگل کې نه و

که در مې واړه گني د هندوستان وای

په خوراک به خر و غويو نه قبلولې

که دبړ، د ونې پاڼې واړه پان وای

دا ټپوس به هم په لاس د بادشاه ناست و

که د باز او د شهند غوندې يې شان وای

د ليلا اود مجنون مينه به هيڅ وه

که همه خلق ليلی او مجنونان وای

ما خوشال دحقيقت په ژبه ووې

درېغه، درېغه که څوک پوه په دا زبان وای