غزل

که د شعمې غوندې کښېناستې مخ پټه

Khushal Khan Khattak

که د شعمې غوندې کښېناستې مخ پټه

تجلي دې دجمال وينم تر څټه

ته درځه، په نجاست باندې پيرې کړه

د گلزار له گلو څه غواړې گونگټه!

د چندڼ د ونې لږ لرگي تحفه دي

نه د بلې بدې ونې درسته سټه

په وکښلو به يې څوک وي چې بد وايي

د گنډېر ونه که خېږي تر بنسټه

که په څو راباندې وخېږي خطا شي

راته وايه چې دې پرېوځه دواړه مټه

مگر مرگ يې په ارمان وبله جدا کا

د جيجي جدايي نشته له لويټه

چېدې زړه، هغه به ووينې خوشاله!

خو يوه قطره که تېر شې تر دا خټه