غزل

که مې وشي له دلبره ملاقات

Rahman Baba

که مې وشي له دلبره ملاقات

پابه نه ځم له دې دره په حيات

پس له دې مې دې استوگنه خدای نصيب کا

په دا در کې ، که حيات وي که ممات

ځای لري که زه ويار وته سجده کړم

هغه يار زما قبله دی د حاجات

د خپل يار تر لعلو لبو به يې ځار کړم

که شکرې وي که قند وي که نبات

دا زما د يار جلوه ده چې ليده شي

لکه نمر په صومعه د سومنات

تر ما لا په دلبرانو ډېر مين دي

چې خبرې کا دکشف اوکرامات

د ريا له زاهدۍ زما توبه ده

چې يې کاندي څوک په رسم و په عادات

په ورځ پند و نصيحت وايي و بل ته

په شپه ناست وي د مغان په خرابات

دين يې دام وي د دنيا په لار کې يښی

پرې را اړوي وحشيان دمخلوقات

د هغو په لور يې سترگې وي ختلې

چې په لاس يې سر سايه وي يا زکات

زه رحمان له هسې اهله بناه غواړم

هر چې لاف کا په خلاف د مقامات