غزل
که مې وشي له دلبره ملاقات
Rahman Babaکه مې وشي له دلبره ملاقات
پابه نه ځم له دې دره په حيات
پس له دې مې دې استوگنه خدای نصيب کا
په دا در کې ، که حيات وي که ممات
ځای لري که زه ويار وته سجده کړم
هغه يار زما قبله دی د حاجات
د خپل يار تر لعلو لبو به يې ځار کړم
که شکرې وي که قند وي که نبات
دا زما د يار جلوه ده چې ليده شي
لکه نمر په صومعه د سومنات
تر ما لا په دلبرانو ډېر مين دي
چې خبرې کا دکشف اوکرامات
د ريا له زاهدۍ زما توبه ده
چې يې کاندي څوک په رسم و په عادات
په ورځ پند و نصيحت وايي و بل ته
په شپه ناست وي د مغان په خرابات
دين يې دام وي د دنيا په لار کې يښی
پرې را اړوي وحشيان دمخلوقات
د هغو په لور يې سترگې وي ختلې
چې په لاس يې سر سايه وي يا زکات
زه رحمان له هسې اهله بناه غواړم
هر چې لاف کا په خلاف د مقامات