غزل

خو ناڅاپه د ابلیس له ټګـــــۍ وروسته

Pir Mohammad Karwan

ســــاده زړو تـــه د سهــوې خطا راغله

په خـــوراک د هغـــې ونې د مېوو دوی

بې حـــجابــه شـــول د دواړو حیا راغله

پټول دواړو په شـــنو پـــاڼـــو ځـــانــونـه

ادم ژاړي هــــم حــــوا پــــه ژړا راغـــله

له جــــنته لاندې ځمکې ته راکوز شول

ازمـــویــنه پـــــــرې له خوا د مولا راغله

سره ورک وو خویو بل یې سره بیا موند

په تـــوبــــویـــې دزړګـــو تــــسلا راغله

رب وځمکې ته ښکلا ورکــــول غوښتل

چې بي بي سره د ژوند لــه بابا راغله

پر ژوندون د روژه مــاتـــي زیـــری وشو

دویالې پـــــر غـــاړه دنـــګه خرما راغله