غزل
مـــــه ولـــه ښــیــښــه پــه کــاڼو مه وله
Pir Mohammad Karwanدا پــاکــه کــعــبــه پــه کــاڼـو مـه ولـــه
تـــږې پــاتـــی تـــږې دې زاهــده پــــام
ډکــه مــیـــکـــده پـــه کـــاڼـــو مـه ولـه
څــلــه یـــې یـــزدان تــه په سلګو لیږې
ښکلی پرښــــــتـه پــه کــاڼــو مــه ولـه
جام کې دې دوینو رنګ ګډ کړی دې
ای ســـاقـې ! تـوبـه پـه کـاڼـو مــه وله
خــدای پــه غــزلـــیـو ګـوتو جـوړه ده
پوه شــــه دردانه پــه کاڼو مـــه ولـــه
پریږده چه دژوند بورا پری ونــاڅې
دادګـــل غـنـچــه پـــه کـاڼـو مـه وله
چیر ته به کاروان دپتـنـګانـوځې?
مــــــړه به شې ډیوه په کاڼو مه وله