مرد هغه چې زړه يې ويښ، سترگې په خوب

مرد هغه چې زړه يې ويښ، سترگې په خوب

په خپل سپي يې گومان شي د لېونتوب

دروېشان دې دعا کا، زه يې په ځان کړم

که د زړه نه مې روان شي دا زهوب

په مخ ډېره ښايسته يې، نوم دې څه دی؟

د عاشق د ځان بلا فتنه اشوب

که په توره يې ځواب ورکړې مردي ده

که وجود دې څوک ازار کاندي په چوب

په هغې لارې چې پل ږدې، هسی وايم

که باڼه کړم د هغې لارې جاروب

که هر دم ورته ژړا کړم فايده نشته

سنگين زړه به يې په چا نه شي نروب

د دنيا سختيې تل نه وي، غم مه کړه

په حلوا گوندې بدل شي دا اتوب

که په تور د عاشقۍ بنديخانه شي

د عاشق له دله نه ځي تلاتوب

که دې دا ځلې له زيانه خلاصی موم

عشقه! نور مې ستا له سوده توبه توب

که مې لاس ورباندې بر شي هېر مې نه دی

ډېر سرونه به چت پت کړم په مېخ چوب

ستا په تش ديدن مې هسې زړه خړوب شي

لکه تږی په اوبو شي ښه خړوب

ما د مځکې په مخ وليده مهتاب

چې خجل ترې دا مهتاب دی هم آفتاب

د زلفينو تر نگهت يې مښک شرمېږي

دخولو تر بوی يې نه رسي گلاب

د وربل په هر هر پېچ کې يې نافې دي

مشاطه يې چې پرانيزي پيچ و تاب

نور شراب ورته اوبه د ترخوبي دي

چې يې مست وي د لبانو په شراب

وی مې زړه مې ستا د مخ په اور وريتېږي

وی يې پرېږده چې ښه وريت شي دا کباب

ستا په راز مې صورت سر تر پايه پر دی

زړه مې گوره په تصوير کښلی کتاب

عاشقان مې کشتگان د معشوقې دي

کشتگانو څخه نشته سوال جواب

که ته څه خو اشارت وکړې د سترگو

د خوشال خټک به ووينې شتاب