غزل

مست په هغه مخ يم چې مستانې لري سترگې

Rahman Baba

مست په هغه مخ يم چې مستانې لري سترگې

بې تورې بې تېغه قاتلانې لري سترگې

بې ليدو کتو غايبان زړونه وړي له خلکو

هسې چشم بنده ساحرانې لري سترگې

هر څوک چې بې وويني بل سر کتلی نه شي

کښلې په دېوار غوندې حيرانې لري سترگې

لب آب حيات دي اونفس يې د عيسی دی

هېڅ څه عجب نه دی که خوبانې لري سترگې

هر چې عاشقان دي هغه کله بل خوا گوري

واړه ستا په لوري نگرانې لري سترگې

ای رحمانه! دا اوښکې هم تخم هم باران دی

کښت د هغه شين دی چې گريانې لري سترگې