په ماښام بلې ډیوې د میخانـې دي

دتــوبـــو د مــاتېـــدلــــو بهـــانې دي

دچا سترګوتـــه یـــم غـــلی درېدلی

راته ناستې پکې تللې زمـــانې دي

پر ده پوښ مې شې مولا د ګناهونو

ما اېستلې د ســــندرو نــذرانې دي

تر دې میووریجو ږیرې دې قربان شم

لکه ژېړ غوړي دي مستې ترانې دي

تـــورو ستـــرګو شاعري راوړه کاروانه

که هـــندوې د شـــــیدا د زمانې دي