په اميد دگانده ورځې زړور مه شه

په اميد دگانده ورځې زړور مه شه

نقد نسيا خپله بېل کړه او تر مه شه

په اميد اميد يې خلک نا اميد کړل

د فلک له رهزنۍ بې خبر مه شه

د دنيا بادشاهان خواست کا له فقرا وو

ته بادشاه د هسې ملک شه خواستگر مه شه

د همای په څېر طعمه کړه وچ هډوکي

لکه مچ طالب د شهدو شکر مه شه

ځان صدف غوندې و خاورو ته کړه څېرمه

لکه ځگ هسې د بحر په سر مه شه

ډېر عزيز دي موم دلان تر سنگ دلانو

يو څڅويکي شه د اوښکو گوهر مه شه

حيوانات هم په تسبيح د خدای مشغول وي

ته انسان يې تر حيوانه بتر مه شه

نفس شيطان سړی و کفر ته وباسي

رحم فهم په ځان وکړه کافر مه شه

ټپ ړانده وي عاشقان د يار له عيبه

ته ټپ ړوند د هغه يار په هنر مه شه

دغه ځای د بېدلانو دی رحمانه!

د دلبرو په کوڅه دلاور مه شه