په هر ځای چې طمع خپل هنر څرگند کا

په هر ځای چې طمع خپل هنر څرگند کا

ډېر هوښيار ماهي، مرغونه طمع بند کا

بادشاهي د بحر و برده که باور کړې

قناعت دې که په خشک و تر خورسند کا

په هغه زما سلام ، خرم دې اوسي

چې د چا سره نه مهر، نه پيوند کا

خلک واړه د اندوه په درياب ډوب دي

کله کله له دريابه سر بلند کا

د دروېش بخره خوښي ، غم د هغو دی

چې په شمار د زرو ناست دي چون و چند کا

هوښيارانو څخه ډېرې اندېښنې دي

چې ملنگ د مصلی هغه انند کا

و نور چا وته به څه لره څه وايي

و خپل ځان و ته خوشال خټک دا پند کا