پوه او ناپوه

زه خوشال دده له لاسه

دا فرياد کوم په چا

که دروغ کا که رښتيا

هر څه ښه دي د دانا

تر دانا دې زه ځارېږم

نادانان واړه تر ما

مړه يې پاڅول له گوره

نابينا يې کړل بينا

يونادان يې دانا نه کړ

په درست عمر مسيحا

نادان ځان لره بلا دی

هم جهان لره بلا

چې نادان وکا دا ورانه

هسې نه کا اژدها

نادان دي ناپوهان دي

نن زما کره پيدا

لکه دوی کاندي دا چارې

دا مې نه وې په ابا

د ناجنسو نه پيدا شول

که دود نور شو د دنيا

د يوه پلاره زوولي

سره تل شور و غوغا

که څلوېښت دي که پنځوس دي

سره واړه شا په شا

مال و ملک دولت مې ژغوره

په دا حال کې ربنا

اتفاق پکې باقي شه

دانفاق يې شه فنا

نفس شيطان دواړه بلا دي

راشه گوره دا بلا

چې په دې بلا پايمال دي

شهيدان دکربلا

خدايه ته يې چې کړه کړې

دا بلا پيدا کړه تا

له حکمته خالي نه دي

کړه دې واړه دي زېبا