څه به وايم ددې نس له ازمېشته

څه به وايم ددې نس له ازمېشته

هم دې وچ آدم را ايستی له بهشته

چې په کې د دواړو کونو مراد مومي

هغه چار دې تر نظر پورې کا زشته

که دې زړه دی چې دې دواړه جهان خپل شي

درته وايم له همه جهانه نشته

د کېميا د بوټي گل کله مونده شي

څو د پښو تلي گلگون نه کړې په غوشته

د سړيو په غفلت پورې حيران دی

چې په گور کې تورې خاورې هومره نشته

بيا به څه ځله طلب ددې دنيا کا

چې يې خلاص نه وي يو دم له کار وکشته

که تر سر لاندې بالشت لرې د پرونو

عاقبت به دې تر سر لاندې شي خشته

د دنيا مينه په مثل د خارشت ده

هيڅوک نه وينم خالي له دې خارشته

د صحرا په کاڼي رخه د شيطان شوه

عيسی سر په مځکه کشيشه له بالشته

د زړه مينه په مثال لکه پټک ده

چې د گوی څښتن وهله هورې رغشته

غم يې واړه د جوړې د بېلتانه دی

د خوشال چې سريکار شه له جوړ شه