څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو

څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو

تندر و، يا توپ و پرې مې تخنې تخنې زړه شو

څه خوښي د ده وه چې بيا زر پسې اندوه و

چا وی چې په رنځ کې معظم په خوب اوده شو

دا ژوندون هيڅ نه دی، چې مې ساه ويني دا خلک

زه په ځان پوهېږم، اوس مې کار لکه د مړه شو

ماوی زړه مې سنگ دی چې په هيڅ به نرم نه شي

راشه که يې گورې! په ژړا ژړا اوبه شو

ما د معظم په ليدو مينه ماته نه کړه

څه دقضا رنځ په هفته کې څه و، څه شو

رنگ يې تر خوی ښه و، خوی يې لا ښه و تر رنگه

گل و د گلابو شگفته ، نور په تله شو

درېغه درېغه، درېغه، که يې مرگ په بدلېده وای

څو به مې پرې ورکړل، ولې مرگ مېلمه دده شو

زور و ستم نه و، نه څه جنگ، تورې، نېزې وې

بل علاج يې نه و، دده مرگ د خدای په کړه شو

زه يوازې نه يم، ډېر عالم پسې کباب دی

آه دې پسې کېږي، روزي نه و روزي نه شو

ښه تاريخ يې راغی بې بدله معظمه !

خوشال دده نيکه دی، د نيکه يې داغ په زړه شو