شير و شکر

می نياسايد و می خوشال بی دردت بلی!

لشکر درد تو اکنون کرد دل را زېر زېر

با تو خلوت بر گزينم در توبينم سير سير

گر چه وقت نوبهار است باجودست هېر هېر

پنج روزی بيش نبود صحبت گل با هزار

ای دريغا در گلستان گربماندی ډېر ډېر

باران صبر است اين سيب زنخ در دست ماست

کز رقيبان تو می برديم جور تېر تېر

آهوی چشم تو از شيران عالم دل ربود

گر چه بر شيران نديدم هيچ آهو چېر چېر

گفتم ای جان جهان از من گهی يادايدت

گفت وقت قتل می آيی بيادم ډېر ډېر

راشه بر چشم نشين ای شاه خوبان چکل

لمعه خورشيد را بر چشم باشد جای تل

تا ويل قند ونبات و شهد يکجا ديده ای

آری آری آن دهان و آن لبان و آن ويل

سر دهم تا هر چه فرمايی ترا فرمايی رواست

از تو حکم ای پادشاه مهوشان از ما منل

ځار و قربان تو گردم گر به تيغ خودکشی

نی به تيغ ديگران خونم ترا باشد بخل

هيچ چېرې مثل تو دلبر می نيايد در نظر

زين سبب خوشال ميل دل نميدارد په بل

نرود ز درگه تو

که خوشال شړې سل واره

خوشال دلش شيری ستا سترگې لکښوې

ای وای که ته شيری تر لکښويې لاندې

نن بمن ميگفت در کوی تو می رفتم رقيب

شوخ چشمی بر نميگردی ازين کوبر شړل

چو به تن گشتم ضعيف و لاغر و خوار و نحيف

نيست اندر فرقت خوبان مرا خوب وخوړل

تا جفا و جور از حد ونهايت بيش کرد

من نياز و عجز و زاری می نمايم بويه شل

تل سبا بيگاه آه و ناله و فرياد ماست

بر دل سختت نشد تاثير زاري و ژړل

ښه ښه بخ بخ ای دلداره

وفا جويه غم برداره

چه کنم چه چاره سازم

چی دې زه کړم را کناره

به کی گويم از فراقت

چی مې زړه شو پاره پاره

نکند بدل سرايت

که زاري کوم بې شماره

توچه سنگدل نگاری

چې مې ستا وکړه ننداره

گر ز فراقت بميرم

لا به خوښ شې له دې کاره

به عشاق بی سرو پا

ستم مه کړه ستمگاره

به نگاه گاه گاهی

مهر کړه د خدای د پاره

ای نگار من حذر کن

د ويستلو له ازاره

افغان بچه شوخی هر گز په عاشق باندې

لطفی نکنی رحمی دايم کله څوک کاندې

يک لحظه بيا بنشين ما خوښ په ښه خندا کړه

قربان سرت گردم چې نورو وته خاندې

گل لاف لطافت زده چې ته په چمن راغلې

از غايت خجلت شد سرگشته ستا د وړاندې

دوکان شکر يعنې ستا ښه خوږه خولگۍ ده

گاهی که تو بخرامی دوه زلفې اويزاندې

کبک دری و عنبر دا دواړه حبطه شي

افشان شکر يعنې گاهی چې ته وخاندی

گمان مبر که بگردد ز عشق تو خوشال

چرا که برخ خوب تو ډېر شيدا دی

در کوی تو چون کوهی

چون شيفته سر توري

بگرد کوی تو گشتن مراد زما دی

بود که روی تو بين که کعبه ما دی

من اين جمال ترا خود مثال کی يابم

که خود جمال تو از ماه و مهر پيدا دی

منم که غير ترا در جهان نمی بينم

خلاف نيست خبردار حق تعالی دی

نمی شوم متحمل بروز وعده وصل

بيا بيا که دلم خوار زار بې تا دی

جدا ز روی تو چونم بگويم ای مه من

چنانکه تشنه و اوبو ته ناشکېبا دی

ای دلبر لاهوری

بالله که برخ اوري

خوبان جهان پيشت

چون پيش مه ستوري

پردای شکر دارد

انرا که تو می زوري

خواهی که کنی شادم

يکخنده بدين لوري

غمهای تو بر جانم

چو ابر اسد اوري

عالم بتو می بينم

و در ديده من توري

می جنگی و می خندی

اينهاست ز خمسوري

سودای رخ خوبت

اندر دل من شوري