څو به صبر په جفا د يار کومه

څو به صبر په جفا د يار کومه

څو به موم د نمر و مخ ته گرځومه

عاشقي او صبوري سره دروغ دی

زه دا لافې په دروغ څرنگ وهمه

ته و ماته نصيحت مه کړه ناصحه

زه دا خپل تخم خپل ځان لره کومه

ما خو زده چې مينه اور دی خدای مين کړم

دانسته خپسر و اور ته اچومه

سر رشته مې خدای همه د يار په لاس کړه

په هر لور مې چې راکاږي پسې ځمه

د اشنا د مينې لاس زما گرېوان دی

زه په دا مامله کې عذر نه لرمه

عاشقانو باندې حق د معشوقو دی

حق به ولې په باطلو بدلومه

ما چې مينه د يار فرضه په خپل ځان کړه

ترو له فرضو غاړه څرنگ غړومه

دا هم ژوند دی چې يار نه وينم په سترگو

زه رحمان په جهان سترگې غړومه