غزل

څو يو ځله يې تاراج په جفا نه کا

Rahman Baba

څو يو ځله يې تاراج په جفا نه کا

يار له ياره سره مهرو وفا نه کا

که يې سر په بوسه ور کړم زه پوهېږم

چې قبول به دغه عجز زمانه کا

چې په خپله رضا تللی مادر زاد وي

هغه هېچرې د نورو رضا نه کا

څو يې خپله مدعا حاصله نه شي

مهرويان په خوله د خضر سودا نه کا

که يې سل ځله دعا کوم په عمر

گوش و هوش د دعا گوی په دعا نه کا

که آهونه آتشين پسې وکاږم

لکه سروه له خزانه پروا نه کا

که آرام غواړي رحمان په عاشقۍ کې

دغه واړه ناروا کا روا نه کا