غزل
څو يو ځله يې تاراج په جفا نه کا
Rahman Babaڅو يو ځله يې تاراج په جفا نه کا
يار له ياره سره مهرو وفا نه کا
که يې سر په بوسه ور کړم زه پوهېږم
چې قبول به دغه عجز زمانه کا
چې په خپله رضا تللی مادر زاد وي
هغه هېچرې د نورو رضا نه کا
څو يې خپله مدعا حاصله نه شي
مهرويان په خوله د خضر سودا نه کا
که يې سل ځله دعا کوم په عمر
گوش و هوش د دعا گوی په دعا نه کا
که آهونه آتشين پسې وکاږم
لکه سروه له خزانه پروا نه کا
که آرام غواړي رحمان په عاشقۍ کې
دغه واړه ناروا کا روا نه کا