غزل

څوک دې راکاندي قسم په کردگار

Rahman Baba

څوک دې راکاندي قسم په کردگار

که درم لرم په کور کې يا دنيار

زه دنيار او درم نه لرم په کور کې

ولې نور عالم مې بولي دنيادار

هم په دا چې نه له ځايه چرته خوځم

نه د هېڅ يوه مخلوق يم منت بار

نه مې ښکته ملک ليدلی دی نه پورته

خبر نه يم په يمين او په يسار

آب و خور لکه آسيا په ځای رارسي

په خپل کور کې مې سکون دی هم رفتار

لکه ونه مستقيم په خپل مقام يم

که خزان راباندې راشي که بهار

توکل مې لاس و پښې کړې په نکريزو

چې په ځای يې کښېنولی يم قرار

چې زما په باب يې کښلي دي رارسي

که رحمت دی که زحمت دی وار په وار

چې هژده هزار قومونه يې پيدا کړه

مربي مې دی هغه پروردگار

کار همه په اراده د خدای موقوف دی

هېڅ موقوف نه دی د چا په انتظار

غم به هېچرې ونه کا په دنيا کې

که څه کېږي د رحمان په اختيار