غزل

سپين مخونه تور کودی شي په پيرۍ کې

Rahman Baba

سپين مخونه تور کودی شي په پيرۍ کې

سم قدونه کوږ لرگی شي په پيرۍ کې

لکه شمع د سحر، آفتاب د ژمي!

هم بې تابه، هم زېړی شي په پيرۍ کې

که پل يو سر ږدې و بلې خوا ته درومي

خپل صورت تمام پردی شي په پيرۍ کې

د مرده وو په حساب وي غزا وشوه

که څرگند ليده ژوندی شي په پيرۍ کې

مړ لا ښه دی پس له مرگه بيا ژوندی شي

نشته دا چې څوک زلمی شي په پيرۍ کې

که څه وخوري لکه زهر نه ارزېږي

نه څه څښی نه څه خوړی شې په پيرۍ کې

دا ځواني ده چې څه اورې يا څه وينې

نه ليدی نه اورېدی شي په پيرۍ کې

ای رحمانه پيري هسې عاجزي ده

که رستم وي زړه پرې سوی شي په پيرۍ کې