غزل
ستا وصال دی رابخښلی زما روح
Rahman Babaستا وصال دی رابخښلی زما روح
ستا هجران دی رانيولی زما روح
ستا په مخ پسې يې مخ ونيو راهي شه
له صورته دی وتلی زما روح
چې هر گز ملک الموت پرې نه پوهېږي
هسې شان دی تا وکښلی زما روح
ځان يې هسې ستا په مينه پسې ورک کړه
چې هېچا نه دی ليدلی زما روح
که وي هم به تا څخه وي که يې خدای کا
نه دی بلې خوا ته تللی زما روح
بلبل نه دی دا چې الوځي په گلو
ستا په لور دی الوتلی زما روح
چې يې خاورې کړه صورت د ستا په در کې
سر تر عرشه دی وکښلی زما رؤح
ته يې پېژني چې څه دی يا څه نه دی
نور چا نه دی پېژندلی زما روخ
زه رحمان له خپله ځانه خبر نه يم
چې په څه رنگ دې وکښلی زما روح