غزل

ستا وصال دی رابخښلی زما روح

Rahman Baba

ستا وصال دی رابخښلی زما روح

ستا هجران دی رانيولی زما روح

ستا په مخ پسې يې مخ ونيو راهي شه

له صورته دی وتلی زما روح

چې هر گز ملک الموت پرې نه پوهېږي

هسې شان دی تا وکښلی زما روح

ځان يې هسې ستا په مينه پسې ورک کړه

چې هېچا نه دی ليدلی زما روح

که وي هم به تا څخه وي که يې خدای کا

نه دی بلې خوا ته تللی زما روح

بلبل نه دی دا چې الوځي په گلو

ستا په لور دی الوتلی زما روح

چې يې خاورې کړه صورت د ستا په در کې

سر تر عرشه دی وکښلی زما رؤح

ته يې پېژني چې څه دی يا څه نه دی

نور چا نه دی پېژندلی زما روخ

زه رحمان له خپله ځانه خبر نه يم

چې په څه رنگ دې وکښلی زما روح