ته چې خپله بې عقلي هوښياري بولې

ته چې خپله بې عقلي هوښياري بولې

کاشکې بيامومې د غوښتو په نرخ شولې

عشق يو داد دی په عاشق باندې له خدايه

هسې نه دی چې يې پېرې يا يې پرولې

زليخا غوندې به بله شيدا نه وي

که د مصر مستورې شي واړه تولې

هغه بحر څه په بحر حساب نه دی

چې اوبه يې خاک آلوده وي خټؤلې

له هغو سره به څه فکر د يار وي

چې په غم وي دکاله يا د کهولې

عاشقي د خپل نغري په غاړه نه شي

څو په يار پسې وانه خلې ځلې ځولې

د وصال په نعمتونو غره مه شه

جدايۍ يې خلقې کړې په زړه زمولې

دُر گوهر په تله نه دي چا تللي

د رحمان شعر گوهر دی څه يې نولې