غزل
ته چې ماته وايې چې په چا باندې شيدا يې
Rahman Babaته چې ماته وايې چې په چا باندې شيدا يې
زه په تا شيدا يم وايه ته چې يار د چايې
زه به تا په کومه زيرکۍ شم پړولی
چا زده لکه تا زده هومره وايه چې څه وايې
زه چې کبرجن وم عاشقۍ مې گردن مات کړو
ته چې لکه وې هم هغه هسې کبريا يې
ځان که ستا په مينه کې فاني کړم څه به وکړم
ته چې په داهسې رنگ له آهه بې پروا يې
مرگ مې په تا ولې خدای اختر کړ نه پوهېږم
څه دې حاصل هم شته که مطلق په مرگ زما يې
څه شو که يم زه انگشت نمای په مينه ستا کې
زيات له مانه خوښ ته دقاضي هم د ملا يې
ستا د عشق تر تورې ککرۍ د رحمان ځار شه
دا هم سهل کار دی زما ياره که په دا يې