غزل

تر حد تېره شوه په يار پسې ژړا زما

Rahman Baba

تر حد تېره شوه په يار پسې ژړا زما

نه گروهېږي په ژړا سره اشنا زما

که مې هره وينا در او مرغلر شي

لا د غوږ لايقه نه گڼي وينا زما

په نارو په ما بيدار کړه که وده وی

بارې ويښ راته وده شه دلربا زما

زه مکتوب غوندې په پټه خوله گويا يم

خاموشي زما تيری کا تر غوغا زما

گشت د عشق په توده ځمکه اسان نه دی

سمندر بويه چې زيست کا په صحرا زما

دا يار نه دی چې هجران له ماته بېل کړه

روح زما دی چې له تنه دی جدا زما

زه رحمان بې خپله ياره هېڅ نه غواړم

که قبوله وي د خدای په در دعا زما