غزل
تر حد تېره شوه په يار پسې ژړا زما
Rahman Babaتر حد تېره شوه په يار پسې ژړا زما
نه گروهېږي په ژړا سره اشنا زما
که مې هره وينا در او مرغلر شي
لا د غوږ لايقه نه گڼي وينا زما
په نارو په ما بيدار کړه که وده وی
بارې ويښ راته وده شه دلربا زما
زه مکتوب غوندې په پټه خوله گويا يم
خاموشي زما تيری کا تر غوغا زما
گشت د عشق په توده ځمکه اسان نه دی
سمندر بويه چې زيست کا په صحرا زما
دا يار نه دی چې هجران له ماته بېل کړه
روح زما دی چې له تنه دی جدا زما
زه رحمان بې خپله ياره هېڅ نه غواړم
که قبوله وي د خدای په در دعا زما