غزل

اوښکې نه لري حساب زما د سترگو

Rahman Baba

اوښکې نه لري حساب زما د سترگو

بې حسابه شه سېلاب زما د سترگو

سياهي مې همه واړه سفيدي شوه

هسې پريولی شه کتاب زما د سترگو

که مې سره دي که مې سپين دي که مې تور دي

اوښکو يوړو هر اسباب زما د سترگو

چې رخسار د هغه يار راڅخه پټ شه

حبطه شه آب و تاب زما د سترگو

چې گداز يې په دا گرمو اوښکو نه شه

مگر کاڼي دي حباب زما د سترگو

که نور خلک د آفتاب په رڼا زيست کا

مخ د ترکو دی آفتاب زما د سترگو

ما يې خيال لره ابلق د سترگو زين کړ

قدم نه ږدي په رکاب زما د سترگو

چې مې نقش په زړه سرې شونډې د يار شوې

کان د لعلو شوگرداب زما د سترگو

لکه تښتي وحشيان له مردمانو

هسې وتښېدو خواب زما د سترگو

ما رحمان چې سترگې روڼې په خپل يار کړي

اوس محال شه اجتناب زما د سترگو