هېڅ مې نه زده نه پوهېږم دا څه پېر شۀ

هېڅ مې نه زده نه پوهېږم دا څه پېر شۀ

چې دلدار مې د اغيار په شکل و څېر شۀ

زمانه مې د رقيب له لاسه وژني!

چې مې سپی گاڼه هغه راباندې شېر شۀ

د هجران غمونو هسې په عذاب کړم

هغه عمر چې مې لږ گاڼه اوس ډېر شۀ

چې په تېغ مې لوبې کړې سزا مې دا ده

ښه چې غوڅ مې زړه د ترکو په شمشېر شه

تېر ساعت به د هېچا په لاس کښېنوځي

اوس به څه وايم و چا وته چې تېر شۀ

چې مې نوشه د هجران پياله کړه تلخه

د وصال لذت مې کُل زهر و گنډېر شه

چې يې نه په وفا ياد نه په جفا وي

سکه رحمان د هغه يار له دله هېر شۀ