غزل

هيڅ صفت يې نه ځايېږي په تحرير کې

چې دزلفو مښک عنبر کړم په نظير کې

ستا د مخ د شونډو مسل رامعلوم شو

لکه نهر د جنت شهد په شير کې

نه چې خوله، دننه زړه مې هم پرې خوږ شي

چې دې نوم د شونډو واخلم په تقرير کې

ما چې ستا په زلفو بند شو پرې خوشال شوم

لېونی تړلی ښه دی په زنځير کې