وخت د عيش و طرب تېر شه خزان راغی

وخت د عيش و طرب تېر شه خزان راغی

زنکدن د بلبلانو په ځان راغی

دلداري مې ترې اميد وه بارې څه کړم

هغه يار د دلبرانو په شان راغی

سود سودا دعاشقۍ که نفع مند وي

ما هېڅ سود په کې ونه ليد تاوان راغی

تمام عمر که وصال و هومره نه و

لکه يو زمان د ښکليو هجران راغی

اشنايي مې په هوس وه خو چې بېل شوم

دواړه لاس مې وبله ومښو ارمان راغی

گوی زما د زړه يې يووړ په چوگان کې

بيا د نياز په نيلي سور په جولان راغی

غونچه لب چې په خندا کاندي پرېشانه

په شېبو زما د اوښکو باران راغی

د ميرزا د ارزاني دعوی به پرې کا

قدردان د شاعرانو رحمان راغی