غزل
كه زه نه واى تا به ځان لره بلل څوك
خوشحال خان خټکكه زه نه واى تا به ځان لره بلل څوك
په پالنگ به دې داهسې درختل څوك
واړه عشق دى چې يې سر راته گياه كړ
گڼه ! زه په ځان مين د سر ښندل څوك
چې پتنگ ته روښنايي دڅراغ ښكاره شي
نو له څراغه نه يې غواړي جاروتل څوك
بدرگه كه محبت راسره نه واى
يك تنها به په خونخوارو لارو تلل څوك
د دې ميو پيالې ډېرو دي اخيستې
ولې ما غوندي به نه وي لايعقل څوك
د زنخ په چاه دې بند د شونډو مست وي
روغ هوښيار به په كوهي كې پرېوتل څوك
ته په خپله راته ووايي چې وايه !
گڼه ! زه د مينې راز ښكاره ويل څوك
ته مې وژنه د قصاص اندېښنه مه كړه !
د خپل خون په تور به ونيسم يو بل څوك
ښه خو دا چې د چا نوم په كې ياديږي
په فاني دنيا به نه وي ژوندي تل څوك