افسانه

يوه ورځ به زما او ستا د ميني کيسې

لکه خزانه را رژولي پاڼي

لکه زيارت کي لګېدلي سوځېدلي شمعي

لکه ماشومي هېري سوي سلګۍ

د خلکو هېري وي او وړي به وي

د زمانې توندو وحشي بادونو

د دغه سيند پر غاړه

د دغي ګاري تر څنګ

چي همېشه د يوه پل په غېږ کي

د زمانې له بدو سترګو ليري

کله کيسې، کله ګيلې، کله قولونه کوو

نوري به زموږ د پلونو نخښي نه وي

پېړۍ به تېري وي

او بيا به دلته

د همدې ګاري تر څنګ

د بلي ميني افسانه جوړېږي

او بيا به ستا په شاني ښکلې نازولې نجلۍ

د چا په غېږه کي خوره وره وي

قسمت به هم لکه چلبازه جادوګره بوډۍ

د هر غروب سره وعدې د سباوون ورکوي

د سيند پر غاړه به د ګاري تر څنګ

ځي راځي

خو د نسيم سره به

ملګري نه وي زما او ستا زمزمې