هغه شاعر مړ دئ

د بوډۍ ټال ته دي يو رنګ ور خېژولاى نه سي

ستا په تابلو كي يې بې رنګه جادو نه چلېږى

اوس يې ګونګۍ ده تر قيامته د زخمونو ژبه

د فريادونو له پايكوبه يې څوك نه بېرېږي

هغه شاعر په زكندن كي اوښكي وګنډلې

ته يې د مينى د خالق پر لمن وسپارلې

د حال په ژبه يې څو ځله دا پوښتنه وكړه

څنګه يې توري ورځي خپل پر ازل ومنلې؟