غزل
عالمان دي روښنائي ددې دنيا
رحمان باباعالمان دي روښنائي ددې دنيا
عالمان دي د تمام جهان پېشوا
که څوک لار غواړي و خداى ته و رسول ته
عالمان دي ددې لارې رهنما
کيمياګر که د کيميا په طلب ګرزي
همدمي د عالمانو ده کيميا
په مجلس د عالمانو به سرۀ زر شي
که څوک کاڼى وي که لُوټه د صحرا
جاهلان دي په مثال د مُرده ګانو
عالمان دي په مثال د مسيحا
چې مُرده يې له نفسه ژوندي کېږي
عالمان دي واړه هسې اوليا
هر سړى چې رتبه نۀ لري د علم
سړى نۀ دى خالي نقش دى ګويا
زه رحمان حلقه بګوش د هر عالم يم
که اعلٰى دى که اوسط دى که ادنىٰ